Παρακαλούμε πατήστε ανανέωση για να φορτωθεί κανονικά η σελίδα (ctrl+f5)

Η ιστορία του κρασιού στην Γαλλία!

Συντάκτης: Γεωργιλάς Θάνος
Ημερομηνία: 08.01.2011

Μια ιστορία του κρασιού!

Η εξέλιξη της γαλλικής κοινωνίας μπορεί να διαβαστεί μέσα από την εικόνα ενός παλαιωμένου κρασιού τοποθετημένο σε μια ιστορική καράφα! Νεοφερμένο από τους Ρωμαίους, βελτιωμένο από τους μοναχούς, δημοφιλές από την επανάσταση, το αμπέλι στην Γαλλία έχει συνιφαστεί με την ζωή των κατοίκων της!

Μεγάλοι ερασιτέχνες του κρασιού, οι Γαλάτες δεν ενδιαφερόντουσαν καθόλου για το αμπέλι μέχρι την κατάκτησή τους από τους ρωμαίους τον 2ο αιώνα πριν από την εποχή μας. Για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, αγόραζαν αυτό το αφέψημα πολύ ακριβά από ιταλούς εμπόρους, όπου οι νόμοι της αμπελοκαλλιέργειας είχαν νομοθετηθεί εδώ και πολύ καιρό. Έτσι όταν οι ρωμαϊκές λεγεώνες εισέβαλλαν στην Γαλατία , έφεραν μαζί τους καλλιεργημένες ποικιλίες από τις χώρες καταγωγής τους.

Ο 1ος αιώνας μΧ που σημάδεψε την εξάπλωση των Ρωμαίων στην Γαλατία είναι επίσης ο αιώνας της γέννησης του πρώτου Γαλατικού κρασιού στους Allobroges στην Dauphin? στους οποίους η Ρώμη παραχώρησε το δικαίωμα να φυτέψουν και να καλλιεργήσουν αμπέλια. Δημιούργησαν μια ποικιλία την « allobrogika » (πρόγονος προφανώς του Syrah) που προέρχεται από ακαλλιέργητα κλαδιά μαζεμένα μέσα στα δάση! Λίγο μετά άλλοι Κέλτες, οι Bituriges vivisques φυτεύουν στην περιοχή του Bordeaux μια καινούρια ποικιλία, την bituri δημιουργώντας έτσι ένα από τους ποιο ονομαστούς αμπελώνες του κόσμου! Έπειτα τον 2ο και τον 3ο αιώνα, το αμπέλι κερδίζει την βόρεια Γαλατία, την Βουργουνδία, τον Λίγηρα και την Αλσατία. Από την ανατολή στην δύση, και από τον βορρά στον νότο, το κρασί ταξιδεύει μέσα σε βαρέλια, μια γαλατική εφεύρεση που αντικατέστησε τους ασκούς και τους εύθραυστους ρωμαϊκούς αμφορείς.

Αμπελουργοί μοναχοί!

Με την κατάρρευση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα, και κυρίως την εξάπλωση του ισλαμισμού σε ένα μέρος του εδάφους της, η Μεσόγειος χάνει την αμπελοοινική της κυριαρχία! Απαλλαγμένοι από τους Βαρβάρους, οι γαλλορωμαϊκοί αμπελώνες δεν γνωρίζουν την καταστροφή. Σ’ αυτή την μελλοντική βασιλεία της Γαλλίας που έγινε χριστιανική, οι επίσκοποι έχουν ανάγκη από κρασί, σύμβολο του αίματος του Χριστού για να δοξάσουν τη θεία λειτουργία, να υποδεχτούν τους προσκυνητές, τους πρίγκιπες και τους βασιλείς. Φροντίζουν λοιπόν για την παραγωγή του, δημιουργώντας αμπελώνες γύρω από την πόλη τους, όπως το Παρίσι, το Cahors , την Ορλεάνη και την Λυόν κ.ά! Όσον αναφορά στους μοναχούς, αυτοί συνδυάζουν , από τον 6ο αιώνα, την εγκατάσταση των αμπελώνων με την κατασκευή μοναστηριών. Εξελίσσονται σε άριστους αμπελουργούς. Στην Βουργουνδία δημιουργούνται πολύ μεγάλοι αμπελώνες, ανακαλύπτουν την έννοια του terroir, που ονομάζουν « climat »,επισημαίνουν τις διαφορές ανάμεσα στα crus και διαλέγουν τις ποικιλίες! Από τον 7ο έως τον 15ο αιώνα τα καλύτερα κρασιά της Γαλλίας προέρχονταν από τους αμπελώνες της Βουργουνδίας, των L’?le de France, του ποταμού Μοselle,της Dauphin?, της Laungedoc, και της sud-ouest! O αμπελώνας του Bordeaux κουβαλάει μια μοναδική ιστορία η οποία ξεκινάει το 1152 μαζί με την αποκήρυξη της Ali?nor d’Aquitaine από τον άντρα της Λουδοβίκο, τον 7ο βασιλιά της Γαλλίας! Η βασίλισσα παντρεύεται λοιπόν τον Henri Plantagen?t, μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας με το όνομα του Henri του 2ου, και παίρνει σαν προίκα τη Guyenne (Aquitaine), το Poitou, το P?rigord και την Anjoux ανάμεσα σε άλλες. Αυτός ο γάμος σφραγίζει το μέλλον της διακίνησης των κρασιών του Bordeaux για πολλούς αιώνες στο βασίλειο της Αγγλίας.

Μια εκθαμβωτική άνοδος!


Κατά τον 7ο αιώνα ξεκίνησαν να αναπτύσσονται οι πόλεις και μαζί τους μια καινούρια κοινωνική τάξη, η Bourgeoisie. Πολύ γρήγορα, οι πιο πλούσιοι Βοurgeois αναζητούν να ανταγωνιστούν με την αριστοκρατία η οποία είχε στην κατοχή τους τα αμπέλια που καλλιεργούν στις εισόδους των πόλεων. Έτσι με την παρόρμηση της εκκλησίας, της αριστοκρατίας και της Bourgeoisie η επέκταση του αμπελώνα ήταν μεγάλη τον 15ο αιώνα και η καλλιέργεια των αμπελιών γινόταν παντού στη Γαλλία. Μόνο τον επόμενο αιώνα παρέδωσε τα εκτάρια για σιτηρά η για οπωροφόρα δέντρα στις βόρειες περιοχές (Νορμανδία, Βρετανία, Λωρραίνη, Φιλανδία).Αντίθετα στο νότο τα κλήματα δεν σταματούν να καλλιεργούνται. Από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα , η εξέλιξη της κουλτούρας του αμπελιού, η ανάπτυξη και η διατήρηση του κρασιού ενισχύει τις διαφορές ποιότητας ανάμεσα στα crus των οποίων η πλειοψηφία παραμένει στα χέρια των προνομιούχων. Με την επανάσταση μόνο το κρασί γίνεται ποτό του γαλλικού λαού, συστατικό της προσωπικότητας του. Η παραγωγή του δεν σταματά να αυξάνεται για να καλύψει τις μεγάλες ανάγκες των καταναλωτών της εποχής: στις μεγάλες πόλεις ένας ενήλικας πίνει περίπου ένα λίτρο κρασί την ημέρα. Αυτή η λαμπρή εποχή για το εμπόριο σταματάει το 1875 λόγω της εξάπλωσης μιας αρρώστιας που προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την φυλλοξήρα. Αυτός ο « δολοφόνος » των αμπελιών διαδίδεται αργά καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Υποχρεώνει τους αμπελουργούς να ξαναξεκινήσουν από το μηδέν. Ανάμεσα στο 1880 και στο 1900, ο αμπελώνας αντικαθιστάται με αμπέλια από την Αμερική με τα οποία έγινε μεταφύτευση των παλιών γαλλικών αμπελιών. Το αμπελοοινικό τοπίο περνάει λοιπόν από 2,5 εκατομμύρια από στα 1,7 εκατομμύρια εκτάρια. Τα αμπέλια εξαφανίζονται από την Βρετανία, την Νορμανδία, και το Picardie, ελαττώνονται στην Νότια Γαλλία, στην ανατολή, και στην περιοχή του Παρισιού, αλλά αυξάνονται στο Languedoc-Roussillon. Με την αλλαγή αυτή ο αμπελώνας έγινε πιο αποδοτικός αλλά ζημιώθηκε η ποιότητα των κρασιών. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα ξεσπάσματα της υπερπαραγωγής και του μαρασμού υποχρεώνει τις μετέπειτα κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα για να προστατέψουν τα μεγάλα κρασιά και την ζώνη παραγωγής τους μειώνοντας την παραγωγή και απαγορεύοντας την φύτευση ποικιλιών κατώτερης ποιότητας. Μια πολιτική ενθάρρυνσης της παραγωγής ποιοτικών κρασιών λαμβάνει χώρα. Και αυτή η πολιτική συνεχίζει μέχρι τις ημέρες μας καθώς πολλοί αμπελουργοί έχουν καταλάβει ότι η σωτηρία τους βρίσκεται σε μία συνεχή βελτίωση των προϊόντων τους. Γιατί σήμερα, η αμπελοκαλλιέργεια στην Γαλλία πρέπει να αντιμετωπίσει δυο προβλήματα: την πτώση της κατανάλωσης στην χώρα και τον ανταγωνισμό με τα κρασιά του νέου κόσμου (Ηνωμένες Πολιτείες, Λατινική Αμερική και Αυστραλία….)που γοητεύουν τους Γάλλους με την καλή ποιότητά τους και τις οικονομικές τιμές τους.

1. Φελλός από βελανιδιά

Γνωστό από την αρχαιότητα, ο φλοιός της βελανιδιάς χρησιμοποιούταν μόνο για να κλείνουν τους αμφορείς και τα βαρέλια αλλά όχι και τα γυάλινα μπουκάλια, τόσο λεπτά για να αντέξουν στην πίεση ενός τέτοιου βουλώματος. Η εμφάνιση του φελλού από βελανιδιά δεν χρονολογείται νωρίτερα από τον 17ο αιώνα, όταν οι ʼγγλοι κατάφεραν να κατασκευάσουν ανθεκτικά μπουκάλια με ενισχυμένο στόμιο. Έκτοτε είναι δυνατόν χτυπώντας δυνατά με ξύλινο σφυρί τους στεγανούς κυλίνδρους των φλοιών της βελανιδιάς να διασφαλιστεί ένα τέλειο σφράγισμα. Ωστόσο εάν ανακαλύψουμε γρήγορα ότι το κρασί παλαιώνει σε μπουκάλια σφραγισμένα μ’ αυτόν τον τρόπο υποψιαζόμαστε επίσης το φελλό που δίνει ορισμένες φορές μια άσχημη οσμή στο κρασί, πρέπει ταυτόχρονα να αναμένουμε και μια δυσάρεστη οσμή που δίνει αυτός ο φελλός. Συμπιεσμένος ο φελλός δεν μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα. Πρέπει λοιπόν να βρούμε ένα εργαλείο για να βγάλουμε το φελλό. Ξεκινάμε χρησιμοποιώντας ένα αιχμηρό αντικείμενο στο φελλό, μια απλή μεταλλική βέργα της οποίας χτυπάμε υποχρεωτικά την καμπυλωτή άκρη της μέσα στον φελλό για να τον αφαιρέσουμε όπως με την κίνηση του λεβιέ. Το σπάσιμο είναι συχνό φαινόμενο. ʼλλη μια φορά οι ʼγγλοι βοηθούν τον κόσμο του κρασιού ανακαλύπτοντας στα μέσα του 18ου αιώνα μια μέθοδο λιγότερο ζημιογόνα για το στόμιο: το βίδωμα της φιάλης. Αυτή η βίδα χωρίς τέρμα αποτελεί την βάση για τα σημερινά tire-bouchons.

2. Η επανάσταση της φιάλης.

Οι αιγυπτιακοί, ελληνικοί και ρωμαϊκοί αμφορείς, καλά σφραγισμένοι με γύψο ή με φλοιό βελανιδιάς επικράτησαν εδώ και αιώνες διατηρώντας άριστα το κρασί. Αλλά κάπου στον 3ο αιώνα μ.χ έχουνε αντικατασταθεί από βαρέλια με στόμιο τα οποία επιτρέπουν την είσοδο του αέρα. Το κρασί δεν μπορεί λοιπόν να παλαιώσει σ’ αυτά γιατί κινδυνεύει να μετατραπεί σε ξίδι. Όσον αφορά το γυαλί, χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστούν μπουκάλια των οποίων τα εύθραυστα στόμια δεν αντέχουν παρά μόνο ξύλο, κερί και δέρμα σαν υλικό για πώμα. Προορισμένα για χρήση στο τραπέζι, δεν προσαρμόστηκαν στην μεταφορά ή στην διατήρηση πολύτιμων αφεψημάτων. Πρέπει να περιμένει κανείς τον 17ο αιώνα και την ανακάλυψη των φούρνων με κάρβουνο στην Αγγλία για να γνωρίσει το γυαλί έναν άλλον προορισμό. Αυτή η μέθοδος του ψησίματος επιτρέπει να αποκτήσουμε ένα υλικό πιο ανθεκτικό και να κατασκευάσουμε μπουκάλια με μεγαλύτερο πάχος στον πάτο για να είναι πιο συμπαγή και με ενισχυμένο στόμιο για να αντέχει στην πίεση του φελλού από βελανιδιά. Αυτά οι φιάλες θέλουν να φέρουν την επανάσταση στις μεθόδους οινοποίησης και κατανάλωσης μια και τα κρασιά μπορούν να αντέξουν μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι θα εξελιχθούν τα κρασιά που μπορούν να υποστούν παλαίωση. Οι παραγωγοί της σαμπάνιας είναι οι πρώτοι στην Γαλλία που ενδιαφέρθηκαν για τα συγκεκριμένα μπουκάλια από την Αγγλία για να τοποθετήσουν τα αφρώδη κρασιά τους. Στο πέρασμα των αιώνων η φόρμα τους βελτιώνεται: ψηλώνουν, γίνονται πιο κυλινδρικά και στο τέλος της φιάλης μοιάζουν με τα σημερινά της Βουργουνδίας. Και στις αρχές του 19 ου αιώνα έκαναν την εμφάνισή τους σχέδια μπουκαλιών από το Bordeaux και την Καμπανία.

tekne tamiri tekne kiralama tanıtım filmi evlilik teklifi acilis organizasyonu tmgd ankara travesti antalya travesti sisli travesti mobile porn