Παρακαλούμε πατήστε ανανέωση για να φορτωθεί κανονικά η σελίδα (ctrl+f5)

H χρήση του μπετονίτη

Η εφαρμογή της προσρόφησης στην οινολογία απαντάται με την χρησιμοποίηση του μπετονίτη στην διαδικασία της οινοποίησης. Η χρήση του μπετονίτη γίνεται για την αφαίρεση των πρωτεϊνών. Ο μπετονίτης είναι ένα πυριτικό άλας υδατούχου αλουμινίου, το οποίο αποτελείται κυρίως από montmorillonite (Al2O34SIO2 H2O) και το οποίο αιωρείται στο νερό και στο κρασί και σχηματίζει μια κολλοειδή εξάπλωση στα σωματίδια, φορτισμένα αρνητικά και έχει την ιδιότητα να σταθεροποιεί τις πρωτεΐνες οι οποίες στο PH του κρασιού είναι θετικά φορτισμένες. Ο μπετονίτης απορροφά καταρχάς τις πρωτεΐνες των οποίων τα ισοηλεκτρικό του σημείο είναι πιο υψηλό(μεγαλύτερα από 6): η αφαίρεση των πρωτεϊνών που έχουν ισοηλεκτρικό σημείο πιο χαμηλό έχουν την ανάγκη από μεγαλύτερες δόσεις μπετονίτη . Οι μπετονίτες περιέχουν ανταλλασσόμενα θετικά ιόντα (Mg++ ,Ca++,Na++)των οποίων το ποσοστό ποικίλει ανάλογα με το που προέρχονται. Οι πιο συνηθισμένοι, ταυτόχρονα και οι πιο αποδοτικοί στην επεξεργασία των κρασιών είναι οι μπετονίτες με νάτριο. Ενισχύουν το πλεονέκτημα τους στο νερό διατηρώντας την δυνατότητα κατακράτησης των ελεύθερων ιόντων των πρωτεϊνών πραγματικά μεγαλύτερη. Η επεξεργασία του κρασιού παρασύρει τον μπετονίτη σε έναν αδύναμο εμπλουτισμό σε νάτριο και δεν προξενεί παρά μόνο μια ασήμαντη ελάττωση της οξύτητας. Οι καλής ποιότητας μπετονίτες δεν έχουν στην πραγματικότητα ούτε γεύση ούτε οσμή. Παρ’ όλα αυτά η χρήση τους σε υψηλές δόσεις στα λευκά κρασιά μεγαλύτερες από 80g hL-1, μπορεί να αλλοιώσει τους οργανοληπτικούς χαρακτήρες των κρασιών. Η αρωματική ένταση των κρασιών που προέρχονται από την ποικιλία sauvignon είναι συχνά εξασθενημένη λόγω των πολύ έντονων επεξεργασιών στο μπετονίτη και λόγω της αφαίρεσης μιας ένωσης της 4 methyl-4-mercaptopentanone. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η χρήση του μπετονίτη γινόταν, για την σταθεροποίηση των λευκών κρασιών, πολύ περισσότερο κατά την διάρκεια της ζύμωσης παρά στο κρασί. Αυτή την διαδικασία υποστήριζαν αναμφισβήτητα για πολύ καιρό. Είναι όμως αυτή η γερασμένη διαδικασία αποτελεσματική κατά την διάρκεια της οινοποίησης; Εξ ‘άλλου ο αριθμός των χειρισμών και οι απώλειες σε υγρά έχουν ελαττωθεί, καθώς και η καθίζηση του μπετονίτη γίνεται πλέον μετά την ζύμωση όπως και με τις ζύμες χωρίς τα ιζήματα να αυξάνονται εξαιρετικά. Η μερική απομάκρυνση της τυροσινάσης έχει ως συνέπεια μια συγκεκριμένη προστασία του μούστου ενάντια στην οξείδωση. Το ξεκίνημα της ζύμωσης εξαιτίας μιας θετικής επίδρασης των ζυμών και μια συγκεκριμένη κατακράτηση των υπολειμμάτων των μυκητοκτόνων είναι συνδεδεμένα ενεργά με την προσθήκη μπετονίτη στον μούστο. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα δίνουν το συμπέρασμα ότι το καινούριο κρασί είναι φρέσκο για λίγο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση της αλκοολικής ζύμωσης όπως τα κρασιά τα οποία η οινοποίηση τους έγινε σε βαρέλι και είναι προορισμένα για πρόωρη εμφιάλωση εντός δυο η τριών μηνών από το τέλος της οινοποίησης. Έχει όμως εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση στα κρασιά που έχουν μεγαλύτερη ποσότητα οινολάσπης. Σ’ αυτή την περίπτωση μια παραμονή περισσοτέρων μηνών με τον μπετονίτη, έχει ως συνέπεια την επαναφορά σε διαθεσιμότητα το γεγονός του b?tonnage
, μειώνοντας την ποιότητα. Από την άλλη πλευρά δεν είναι αναγκαίο να αποσπάται πρόωρα στα λευκά ξηρά κρασιά, τα οποία προορίζονται για βαρέλι, εξαλείφοντας τον μπετονίτη που είχε προστεθεί στον μούστο. Σε αυτές τις συνθήκες τα κρασιά «θα αποξεραίνονταν» σε καινούριο ξύλο καθώς θα στερούνταν την μειωμένη δυνατότητα των κατακαθισμένων ζυμών. Γενικά όλα τα λευκά ξηρά κρασιά που πρόκειται να έχουνε υψηλά επίπεδα οινολάσπης, και κατά προτεραιότητα τα μεγάλα λευκά κρασιά των οποίων η οινοποίηση γίνεται σε βαρέλια (200-250 lt) δεν μπορούν να επεξεργάζονται με την προσθήκη μπετονίτη στον μούστο αλλά μόνο κατά την παλαίωση με τις οινολάσπες στο βαρέλι. Επιπλέον, στις οινολάσπες, η πρωτεϊνική τους σταθερότητα βελτιώνεται σημαντικά και οι απαιτούμενες δόσεις μπετονίτη είναι πιο μικρές. Από πρακτικής άποψης, οι τρόποι προσθήκης του μπετονίτη και οι συνθήκες σταθεροποίησης των κατεργασμένων κρασιών έχουν ήδη περιγραφεί. Εφόσον χρησιμοποιούμε τον μπετονίτη στην οινοποίηση, είναι προτιμότερο η προσθήκη του στον διαυγή μούστο, μετά την απολάσπωση, καθώς ο άργιλος επιβραδύνει την καθίζηση της λάσπης. Δεν είναι αναγκαίο να φουσκώσει ο μπετονίτης μέσα στο νερό ή μέσα στον μούστο μερικές ώρες πριν. Αρκεί να τον πασπαλίσεις στο μούστο διοχετεύοντας τον σε μια λεκάνη κινούμενη κατά την διάρκεια της ανάδευσης μέσω της αντλίας. Φυσικά, αν η διαδικασία εξελίσσεται πριν την αλκοολική ζύμωση, διακινδυνεύουμε την οξείδωση του μούστου που είναι επιβλαβής στην αρωματική έκφραση των σπουδαίων ποικιλιών. Αξίζει λοιπόν περισσότερο να πραγματοποιούμε αυτή την επεξεργασία στην αρχή της αλκοολικής ζύμωσης για να επωφεληθούμε από την παρουσία του CO2 , της προστατευτικής επίδρασης στις ζύμες, και να προχωρούμε συγχρόνως σε ένα αερισμό ευνοϊκό για την σωστή ανάπτυξη τους. Πρέπει ωστόσο να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η προσθήκη μπετονίτη στον μούστο όπως σημειώνεται στην οινοποίηση κυρίως στην βιομηχανία προορίζεται για προϊόντα κατώτερης ποιότητας. Έτσι, η ποιότητα ενός λευκού ξηρού κρασιού, προερχόμενο από μια απλή οινοποίηση, δεν μπορεί να βελτιωθεί τόσο από μια παλαίωση με την οινολάσπη στο βαρέλι.
Links:
Montmorillonite(en.wikipedia.org/wiki/Montmorillonite)
4-Methyl-4-mercapto-2-pentanone(www.chemblink.com/products/19872-52-7.htm)
Batonnage(fr.wikipedia.org/wiki/Batonnage)

tekne tamiri tekne kiralama tanıtım filmi evlilik teklifi acilis organizasyonu tmgd ankara travesti antalya travesti sisli travesti mobile porn